As everybody out there seems to be concerned with startups and web-the-ever-inflating-number-point-oooh, I will gladly come back to more eternal topics like money and passion.

When I browsed the presentations from OSCON 2007, probably the biggest conference devoted to OSS, there was essentially no mention of generating revenue from the open software itself. The speakers were concerned with practical applications of the software. Even less technologically focused presentations covered topics like making the most from the community potential or handling difficult people in a team.

To the awe of some, there was even a talk titled “Open Source at Microsoft”. The same Microsoft which has a long tradition of condemning open source, and whose CEO once proclaimed Linux as a cancer. The speaker, Bill Hilf, summarized the efforts within Microsoft to get closer to the open source community. He announced that MS has started the process of obtaining Open Source Initiative certification for some of its licenses and opened the website with the meaningful address: microsoft.com/opensource.

So what has changed during recent years? Did somebody discover a wonderfully effective way of earning money from open source software, a way that is appealing even to Microsoft? I don’t think so.

The lucky ones

There are few ways a company can make money from OSS. One is to create a new market around a piece of open source software. A good example is Zend, “the PHP company”. PHP itself is an active, open source project. But Zend has managed to build an apparently profitable business model on top of it. They sell all things PHP: from baseball caps, through training, to commercial development tools and optimizers.

This method is great for established projects with a large user base (or a smaller number of wealthy enterprise users). That way a company can get paid for software development and support, even though its core product is free. Obviously, it can work only if the software is popular enough to have its own market. However, starting a business with this model raises a number of concerns. It won’t work if users can easily find some other free alternative and conveniently switch to it. It won’t work until your product is mature enough for people to start investing their time and money in it. And if the user base is too small, guess what? It won’t work. Such a project can eventually turn out to be a source of revenue, but rather by luck than design.

Another way is to open the underlying code and charge for the services built with that code. This model is successfully employed by 37signals. The company used its own open-sourced Ruby on Rails framework to build web applications such as Basecamp or Highrise. While the framework itself is free, 37signals charges for the use of their applications and keeps their code built upon Rails. The good thing about this model is that you don’t rely financially on the success of your open source code. It’s the application build upon that generates money. If there are other people willing to use and improve the open parts of its code—that’s great. But your bills don’t have to wait until you hit the critical mass of popularity with your open source code. While you need to cross the threshold of popularity before your commercial product becomes profitable, that threshold is certainly lower than the mass necessary to make a living from something which is essentially free.

There are more ways of making money from an open source product. For example Mozilla uses Firefox’s market penetration as a basis for a deal with Google: default searches in Firefox use Google, as described in a deal that turned out to be worth millions of dollars.

More than meets the eye

There is more than quick money to be made when it comes to open source. When a company decides to open some of its code, it can reap other benefits as well.

Firstly, it could be an effective way to outsource some parts of the development efforts. Obviously this is not always the best route, as “effective” doesn’t mean “free”. The costs of maintenance and losing control over the code could outweigh the benefits; however, in some cases it can let developers focus on essential parts of the application and share components, such as an installer, with the open source community.

Some companies have their own core projects, but sponsor development of open source tools or libraries already available. The company then gets better, faster developed tools, and the rest of the world can benefit from it as well. “Rest of the world” includes competitors for that matter, but nothing is perfect in this world.

Finally, going open source is a way to build a community and gain mind share among developers. I think this is the case with Microsoft. Almost every programming geek I know thinks of Microsoft as an Evil Empire ruled by Satan himself (or two, when Steve Ballmer is included). Microsoft used to get away with this, but in the long-term perspective it’s dangerous to ignore geeks. These include the people who are often the greatest programmers, and who will eventually have a huge impact on decision making—even in the largest companies. Having an active, motivated community around the product always pays in the long run.

Some people noted that Microsoft is losing Alpha Geeks; others claim that the company is now irrelevant for the programming crowd. Microsoft seems to notice this, so I think the rumors of its death have been greatly exaggerated. We shall see how it will adapt to the current prevalence of OSS, but I’m sure the people there are too smart to simply give up.

For I don’t care too much for money

With this in mind, I don’t attribute the lack of discussion on open source revenues to the advent of new business models. Open source is here to stay because it benefits programmers from the outset, regardless of whether a company is going to make money from it or not.

Working on an open source project is a great way for a programmer to develop skills and gain experience. There is also a chance to work on something that is far more interesting than ‘monkey-coding’ at a daily job. It can also be a very effective way to gain visibility and, eventually, a better job. Serious involvement in an open source project can open many doors, not only to Googleplex.

I can hardly think of any successful open source project that was started with the idea: “let’s write some code, make it open and earn money from it”. The beginning was rather a matter of solving some problem, learning new technology or simply doing something for fun. When that passion is accompanied by persistence and—very often—pure luck, it is then possible to start thinking about profits.

Open source is not a business plan. You can end up being rich, but you probably won’t if you start a project with this goal in mind.

Sympatia, jaką programiści darzą technologie, może zależeć od mody i skuteczności marektingu tak samo, jak popularność jeansów czy płatków śniadaniowych.

Niedawno miniony rok pokazał w modelowy sposób, jak sprawny marketing może pomóc w wypromowaniu nowego trendu.

Zaczeło się od ajaksa. Kiedy w lutym ubiegłego roku szef niewielkiego studia Adaptive Path, Jesse James Garret, opublikował krótki artykuł Ajax: A New Approach to Webapplications, pewnie sam nie przypuszczał, że uda mu się stworzyć nowy, całkiem pojemny rynek. Tak, rynek. Po wpisaniu słowa “ajax” w wyszukiwarce serwisu pośrednictwa pracy monster.com można znaleźć ponad 300 ofert. Dziś już nawet Google ledwo pamięta, że niegdyś to słowo kojarzyło się z klubem piłkarskim bądź płynem do zmywania podłóg. Głosy ludzi takich jak Ian Hickson, by nie tworzyć nowych nazw na określenie rzeczy istniejących od lat, zginęły w szumie blogosfery. Liczba książek, artykułów i konferencji na temat ajaksa rośnie z każdym dniem, zaś firma Garreta należy do awangardy nowego trendu.

O tym, jak wiele znaczy chwytliwa nazwa, świadczy sukces kolejnego hasła, które zdominowało ubiegły rok. Mowa oczywiście o Web 2.0. Na dobrą sprawę chyba mało kto wie, co to tak naprawdę jest, co w niczym nie zmienia faktu, że wszyscy o tym piszą. Nie wykluczając autora niniejszej strony.

Jako osoba na codzień pracująca z kodem, dość szybko pozbyłem się oporów wobec stosowania słówka “ajax”. Z czysto praktycznych względów: zamiast mówić o “technice komunikacji z serwerem bez przeładowywania całej strony”, w rozmowie wystarczy powiedzieć “ajax” i obie strony już wiedzą, o co chodzi. W wypadku “web 2.0″ sytuacja jest nieco bardziej skomplikowana. Znaczenie tego terminu jest na tyle pokrętne, że nie służy, inaczej niż “ajax”, poprawie komunikatywności rozmów między programistami. Ten fakt rodzi podejrzenie, że tym razem adresatem jest ktoś zupełnie inny. Kto?

Jedno z najgłośniejszych wydarzeń poprzedniego roku, konferencja Web 2.0, była adresowana nie do szeregowych klepaczy kodu, ale ich szefów. Świadczy o tym zarówno treść wystąpień, jak i wpisowe w wysokości blisko 2800 dolarów. Sugerowanie za pomocą nazwy rewolucji w sieci może całkiem skutecznie ściągać nowych inwestorów i klientów. Najwyraźniej wyczuł to prezes Suna, który niezrażony kłopotami firmy z interpunkcją sprzed kilku lat, ponownie postanowił postawić kropkę w krytycznym punkcie. Jak się skończy obecne zamieszanie? Czy faktycznie zapoczątkuje jakąś istotną zmianę, czy też za parę lat będziemy wspominać je podobnie jak eksplozję dotcomów? Sam jestem ciekaw.

Przegląd ubiegłorocznych hitów marketingowych nie może zakończyć się bez wzmianki o najsłynniejszym obecnie Duńczyku i jego dziele. Mowa oczywiście o Davidzie Heinemerze Hanssonie i jego dziele, czyli platformie Ruby on Rails. Pamiętam, jak w marcu bądź kwietniu rozmawiałem ze starymi wyjadaczami, by zorientować się, w naukę jakiego języka warto zainwestować swój czas. Na wzmiankę o Rubym jeden z nich odpowiedział, że pisząc w tym języku, na pewno znajdę na całym świecie kolegów, z którymi będę mógł podyskutować. Przy odrobinie szczęścia nawet dziesięciu.

Dziś o Railsach słyszał chyba każdy, kto choć trochę interesuje się tworzeniem aplikacji sieciowych. Na blogach programistów Javy toczą się święte wojny, a ci, którzy czuli się sfrustrowani, używając jej w zastosowaniach WWW, spoglądają z nadzieją na dzieło chłopaka z Kopenhagi.

Właśnie, Java. Na początku myślałem, że Ruby i RoR będą zagrożeniem przede wszystkim dla PHP, które obecnie niepodzielnie króluje na setkach tysięcy serwerów. W końcu to kolejny język skryptowy, bez zaplecza wielkiej korporacji, a więc bez większych szans w bezwględnej dżungli, której na imię “enterprise”. Tymczasem niczym nie zrażony David w najlepsze promuje Railsy jako alternatywę dla Java Server Pages, serwletów, Hibernate’a, Webworka, Strutsa, Springa, Enterprise Java Beans, Tapestry, Wicketa, Cocoona i kilkudziesięciu innych cudów sunowskiej myśli technicznej.

Czy Hanssonowi uda się zatrząść tym światem? Prywatnie wątpię, że wielkie firmy w ciągu najbliższych kilku lat nagle zwrócą uwagę na tak “niepoważne” narzędzie. PHP, które zaczęło zyskiwać popularność po wydaniu wersji trzeciej w 1997 roku, spotkało się z zauważalnym zainteresowaniem rynku korporacyjnego dopiero około dwóch temu. Z drugiej strony trzeba przyznać, że David już odniósł spore zwycięstwo. Obserwując The Server Side, stronę przeznaczoną głównie dla programistów spod znaku Javy, widać wyraźnie, że prostota użytkownia Railsów wpłynęła na twórców narzędzi J2EE. Co chwila można przeczytać o kolejnym projekcie inspirowanym filozofią RoR. Trudno jest mi wyobrazić sobie, żeby faktycznie udało im się osiągnąć to, co jest możliwe dzięki dynamice i elastyczności Ruby’ego, tym niemniej ruch jest wart odnotowania.

Przyglądając się tym wirtualnym trendom widać, że ich główną siłą napędową są blogi. Nie jestem pewien, czy dobrze rokuje to ich trwałości, ale nie da się też zaprzeczyć, że trudno dziś znaleźć lepszy sposób wpływania na tysiące programistów. Nawet Jonathan Schwartz, wspomniany tu szef Suna, swoje poglądy prezentuje właśnie na blogu. Umiejętnie podsycając atmosferę blogosferę, można sprzedać swoje pomysły, technologię czy serwis internetowy milionom ludzi, nie wydając przy tym ani centa.

Marketing 2.0?

To, że w sieci dzieje się coś nowego, widać już od jakiegoś czasu. Skończyła się już era flashowych intr, wymierają strony-prezentacje, tworzenie układów tabelkowych jest obciachem, a w modzie są skróty i akronimy w rodzaju CSS, RSS, SEO czy Ajax. Standardy sieciowe wreszcie stają się standardem de facto, a nie tylko pobożnym życzeniem garstki fanatyków.

Przykład? Pamiętam, jak wieki temu — gdzieś w 2001 roku — czytałem na śp. MocnymWebie wywiad z Toddem Purgasonem, szefem narzucającego trendy studia Juxt Interactive. Strona firmy była wówczas świetnie zrobionym filmem flashowym. Parę tygodni temu zajrzałem tam ponownie i znalazłem stronę napisaną w semantycznym XHTML-u, bez Flasha, z formatowaniem opartym o CSS. Gwoli uczciwości dodam, że widnieje na niej napis 2004 temp site. Jednak skoro jest w sieci od roku, a w portfolio można znaleźć więcej produkcji wykonanych w ten sposób, więc widać, że w studiu wiele się zmieniło w sposobie myślenia o stronach.

Jaki ma to związek z Web 2.0? Nowoczesna sieć to między innymi technologia. Swoją drogą, paradoksem jest, że standardy W3C, wymyślone jeszcze pod koniec lat 90., teraz okazały się najbardziej modną technologią. Wyprzedziły znacznie bardziej skomplikowane wynalazki w rodzaju ActiveX, apletów czy Flasha, choć te ostatnie jeszcze niedawno wydawały się być przyszłością WWW. Web 2.0 to triumf tradycyjnego hipertekstu, pogardzanego do niedawna JavaScriptu, formatowania w CSS-ie oraz bardzo prostego i nieprzekombinowanego XML-a, np. w postaci kanałów RSS.

Właśnie, przekombinowanie. Myślę, że kolejnym słowem-kluczem w wypadku Web 2.0 jest prostota. Nie należy jej mylić z prymitywizmem: chodzi nie o trywialną wewnętrzną budowę, ale łatwość użytkowania. Sukces odniosły technologie proste w użyciu zarówno dla sieciowych konsumentów, jak i programistów. Na przykład zamiast rozbudowanego protokołu SOAP coraz większą popularność zdobywa Rest, czyli odpytywanie zdalnego serwisu wyłącznie za pomocą odpowiednio spreparowanego adresu URL. Aplety, dające możliwość tworzenia rozbudowanych aplikacji uruchamianych w przeglądarce, przegrały z lekkimi interfejsami opartymi o zwykły HTML, wspomagany Ajaksem. Wreszcie pogardzane języki skryptowe działające po stronie serwera — Perl, PHP, Python i Ruby — wzięły sieć szturmem. Mocno promowana Java i .NET oczywiście mają się dobrze, ale głównie w korporacjach, gdzie większym problem jest wydawanie pieniędzy niż ich oszczędzanie.

Tej prostoty nie należy mylić z prymitywizmem. Dobrze pasuje tu cytat, który znalazłem dziś na stronie Joela Spolsky’ego:

Google wykorzystuje filtry bayesowskie tak samo, jak Microsoft używa warunku if.

Były programista Microsoftu (tłumaczenie moje)

Ostatecznie zwycięzcą jest użytkownik, który wcale nie musi wiedzieć, czym jest filtr Bayesa. Ważne, że aplikacja działa zgodnie z jego oczekiwaniami. Wyrafinowana technologia w działaniu okazuje się bardziej “swojska” niż jej toporny odpowiednik.

Zmiana podejścia widoczna jest też w sposobie edytowania treści. Coraz więcej przykładów na to, że zamiast CMS-ów z drobiazgowo kontrolowanym workflowem, użytkownicy wolą zanarchizowane wiki. Przykład Confluence’a dowodzi, że właściwe opakowanie pozwala sprzedać tę ideę również w środowisku “enterprise”.

Zaangażowanie użytkowników w tworzeniu treści to kolejne hasło nowej pajęczyny. Okazało się, że zamiast psuć, ludzie wolą tworzyć. Nawet jeśli przyczyną tego bywa jedynie chęć zaistnienia jako recenzent filmów nakręconych w Iranie. Nikogo też już nie dziwi udostępnienianie przez wielkie serwisy API do swoich usług lub też, jak to ktoś określił, hackability tychże usług. Tym razem słowo to ma jak najbardziej pozytywny wydzwięk i oznacza, że aplikacja daje się twórczo rozwijać. Zaznaczam to, ponieważ słowo to użyte np. w kontekście Windows może wywoływać zgoła odmienne skojarzenia.

Na szczęście “nowa” sieć jest także triumfem otwartych standardów. Ostatecznie nawet Microsoft nie zdołał całkowicie zdominować rynku za pomocą specyficznych dla swojej przeglądarki rozszerzeń i technik, np. ActiveX. Wyjątkiem jest Flash, który mimo wszystko ma się dobrze. Konkurencyjne rozwiązania W3C: SMIL i SVG, nie są w stanie dorównać mu jakością narzędzi dla autorów oraz penetracją rynku.

Technologia to tylko jedna, bardziej oczywista strona medalu. Jak to zwykle bywa, bardziej złożonym tematem są pieniądze. Jeśli ktoś jeszcze nie zaczął być podejrzliwy wobec całej tej rewolucji, to chyba najpóźniej w tym momencie powinien nabrać pierwszych wątpliwości. No bo jak tu nie być podejrzliwym, jeśli o tzw. długim ogonie piszą już nawet tygodniki w odległym Lechistanie? Długi ogon ma być jedną z podstaw Nowej Ekonomii 2.0. Patrząc na szybujące w górę ceny akcji Google, nie mogę odgonić się od skojarzeń z Nową Ekonomią 1.0, która, przypomnijmy, wybuchła z wielkim hukiem w 2001 roku.

Jeden z ojców obecnego zamieszania, Paul Graham, nieprzypadkowo radzi młodym hakerom, by sprzedawali swoje startupy, gdy tylko nabiorą odpowiedniej ceny. Innymi słowy: bierz, ile zmieścisz w kieszeni, i uciekaj. Nie brzmi to szczególnie budująco.

Czy czeka nas powtórka z rzezi dotcomów? Mimo wszystko, mam nadzieję, że nie. W końcu nowa sieć opiera się, moim zdaniem, na dużo bardziej przyjaznych podstawach niż reklamowe pop-upy, symbol pierwszego boomu.

Prorocy nowego porządku nie mają natomiast większych wątpliwości co do jednego: w nowych warunkach Microsoft musi zginąć. Ciekawe, który to już raz.

Co prawda nie mogłem sobie pozwolić jak Łukasz na dwa dni poszukiwań stosownej nazwy, ale do opisania zjawiska najlepiej pasuje mi ostatnio modne słowo “tabloidyzacja”. Tabloidy serwują swój produkt szybko, kalorycznie i na ostro. Niekoniecznie zdrowo, ale kogo to obchodzi.

Tak jak chcieliśmy, blogi stają się prasą XXI wieku i tak jak prasa walczą o czytelnika. Nie ma się co dziwić, że dużo łatwiej o wpisy na tematy gwarantujące duży odzew. A jak wiedzą wszyscy mający styczność z internetowymi dyskusjami dłużej niż miesiąc, im głupszy temat, tym łatwiej o reakcję. Zresztą na blogach szukamy bardziej rozrywki niż głębokich analiz. Rzadko udaje się trafić na taki blog, który zdoła zmusić czytelnika do myślenia na dłużej niż pięć minut, a przy tym będzie na tyle sprawnie napisany, by tegoż czytelnika wcześniej nie zanudzić.

Po przeczytaniu raportu w ostatniej Polityce można odnieść wrażenie, że w sieci jesteśmy skazani na tabloidy jeszcze bardziej niż w wypadku prasy. Odkąd zacząłem korzystać z sieci pięć lat temu, czytam więcej niż wcześniej, ale są na ogół artykuły, notki na blogach, posty na forach i inne krótke teksty. Spędzenie paru godzin bez przerwy z książką, kiedyś normalne, teraz jest luksusem. W sieci czyta się szybko, nieliniowo, mając permanentnie rozproszoną uwagę. Żeby było zabawniej, spece od funkcjonalności czy zasady dostępności wręcz zachęcają do pisania z myślą o czytelniku, który jest w porównaniu z tym “analogowym”… khem… mało rozgarnięty.

Zabrzmiało to w sumie dość smutno, ale to po prostu cena dostępu do ogromnych ilości mniej lub bardziej potrzebnych informacji. Nie ma się na co zżymać: jeśli chcemy jednocześnie być ekspertami od gwiazd w rodzaju Pomarańczy czy innej Katody (jeśli coś pomyliłem, to bardzo przepraszam — od prawie dwóch lat szczęśliwie nie oglądam telewizji), polityki, informatyki, ekonomii, japońskiego anime i literatury iberoamerykańskiej, to siłą rzeczy musimy poprzestawać na płytkich opiniach i skupianiu się na bzdurach, bo tu akurat można się wykazać i bez przeczytania 100 książek. Albo choćby i jednej.

W przeciwieństwie do Łukasza nie uważam, żeby to było typowo polskie zjawisko. To raczej signum temporis.

Tym bardziej szanuję tych blogowców, którzy konsekwentnie trzymają się swojej działki i piszą o tym, na czym się naprawdę znają. Biust wspomnianej wcześniej Katody jest prawdopodobnie bardziej wdzięcznym tematem niż wtyczki do Eclipsa. Na dodatek wielu czytelników, takich jak ja czy Mariusz, odstrasza od komentowania takich tekstów bariera wejścia. Co nie znaczy, że nie czytam TarPitu z zainteresowaniem — i na pewno jest ono większe niż to towarzyszące lekturze instrukcji obsługi :). Swoją drogą ciekawe, że jeszcze rok temu, kiedy byłem wolnym od trosk i doświadczenia studentem, czułem się pewniej podczas pisania niż teraz, kiedy zdążyłem już pracować dla trzech kompletnie różnych klientów i nauczyć się pewnie więcej, niż przez poprzednich parę lat. Cóż, życie uczy pokory.

Oczywiście na monotematyczne, solidne pod względem merytorycznym blogi też jest miejsce. Mam tylko coraz większe wątpliwości, czy jest go wystarczająco dużo w Polsce, w każdym razie dla blogów technicznych takich jak TarPit.

Oby.

Michale: pisz dalej!

Kumpel powiedział mi jakiś czas temu: Jeśli o czymś nie napiszą na blogach, to dla ciebie nie istnieje. Nie zaprzeczyłem.

Jeszcze jakieś 2 lata temu brzydziłem się całym tym blogowaniem. Kojarzyło mi się, poniekąd słusznie, z zakompleksionymi nastolatkami o silnej skłonności do ekshibicjonizmu i z brakiem jakiejkolwiek skłonności do sięgania po słownik ortograficzny.

Potem, chyba w pierwszej połowie 2002 roku, trafiłem na zeldman.com. Nagle dowiedziałem się, że da się pisać w sieci dziennik, który jest ciekawy, dobrze napisany, a przy okazji może czytelnika czegoś nauczyć. Dziś Zeldman pisze rzadko, o sprawach technicznych jeszcze rzadziej, ale chyba nie ja jeden niecierpliwie czekam na kolejne wpisy i kazdy czytam z przyjemnością.

Jestem pewien, że gdyby nie Zeldman, nie usłyszałbym o “standardach sieciowych”, a nawet jeśli, to stałoby się to dużo później. To za jego sprawą zainteresowałem się technologią, która wtedy wydawała mi się banalną metodą na skrócenie kodu strony. Potem okazało się, że wsiąknę w ten temat na parę lat, poświęcę mu znaczną część swojej pracy magisterskiej, a wreszcie, że będę przy nim pracował zawodowo. Wygląda więc na to, że to za sprawą blogów jestem obecnie w takim, a nie innym punkcie.

Do napisania tego wpisu skłoniło mnie jednak coś innego. Szukałem właśnie rozwiązania jakiegoś problemu natury filozoficznej (z cyklu: jak zmusić IE do zachowywania się jak przeglądarka internetowa) i odpowiedź znalazłem w komentarzu do wpisu na pewnym blogu. Właśnie w ten sposób wygląda spora część pracy nad tworzeniem stron: w wypadku problemu, z którym się jeszcze nie zetknąłem, zadaję pytanie Wyroczni, a ta niemal zawsze odsyła mnie do archiwum jakiegoś techloga. Najczęściej tenże blog jest już w moich zakładkach, a jeśli nie – nierzadko w ten sposób do nich trafia.

Blogi są również najlepszym sposobem na zdobycie informacji o wszelkich nowinkach w branży, ciekawych technikach i sztuczkach. W moim przypadku praktycznie zastąpiły grupy dyskusyjne, które mają, jak dla mnie, zbyt niski stosunek sygnału do szumu (ten ostatni często w postaci zwykłego chamstwa). Prasy komputerowej nie kupuję od prawie trzech lat. Duże wortale dla webmasterów są na ogół zbiorem artykułów w rodzaju Jak zainstalować PHP pod Windows oraz 45123 skryptów JS do odliczania czasu w pasku statusu i innych, równie ambitnych zadań.

Oczywiście, takie materiały też są komuś potrzebne i każdy od nich kiedyś zaczynał. Ale co wtedy, kiedy podstawy mamy za sobą, a informacje w tekstach referencyjnych są niewystarczające lub stworzone z myślą o czytaniu ich przez roboty-parsery (bo na pewno nie ludzi)? Gdzie można znaleźć najświeższe wiadomości o nowościach w przeglądarkach i technikach projektowania? Oczywiście na blogach.

W moim wypadku blogi powoli, ale skutecznie stały się podstawowym źródłem informacji o branży. To dzięki nim mogę na bieżąco śledzić rozwój nowoczesnych przeglądarek oraz trącące nekromancją zabiegi programistów odświeżających silnik IE. Również dzięki blogom mam okazję dowiedzieć się o nowatorskich technikach projektowania.

Nawet najlepsze magazyny sieciowe nie nadążają za obecnym tempem rozwoju technologii związanych z WWW. Przygotowanie tekstu na ich potrzeby wymaga sporych nakładów pracy. Chyba minęły też czasy, kiedy wystarczyło ogłosić powstanie nowego “wortalu dla webmasterów”, a żądni sławy autorzy pchali się drzwiami i oknami.

Tymczasem napisanie krótkiej notki na blogu specjalnie nie odstrasza. Branża informatyczna jest o tyle specyficzna, że większość ludzi pracujących przy tworzeniu nowych technologii lubi to, co robi (nieszczęsnych wyrobników walczących z kreatorami raportów w Accessie pomijam). Dlatego ci ludzie chętnie i za darmo piszą o swoim zajęciu.

Niektórzy robią to dla czystej przyjemności, innych zachęca do tego firma, której zależy na poprawie wizerunku, a chyba wszystkich mniej lub bardziej nakręca popularność i sam fakt, że ktoś chce ich czytać. Blogowanie jest przyjemne i nawet postępująca komercjalizacja nie odbierze mu całego uroku.

Co więcej, ludzie ufają blogom. Autorzy, którym zależy na czytelnikach, dbają o swoją wiarygodność. Chociaż powtarzanie niesprawdzonych plotkek i pogłosek jest w blogosferze codziennością, to jednak mało kto odważy się na świadome napisanie “tekstu sponsorowanego”, żywcem skopiowanego z oświadczeń prasowych producentów sprzętu czy oprogramowania. A jest to już chyba codziennością w wielu tytułach prasowych. Nawet jeśli ktoś się na to odważy, to sieciowy dobór naturalny prędzej czy później go odfilutruje. Szerzej pisze o tym Paul Graham w swoim ostatnim eseju — polecam.

Blogi dają możliwość dotarcia do informacji, które mogłyby nie ujrzeć światła dziennego. Wiem, czasem byłoby lepiej, gdyby teksty z niektórych blogów tego światła nie ujrzały. Ale cóż, taka już jest natura tego śmietnika zwanego WWW.